

H EΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ
Όμως η φύση της Κερύνειας πρόσφερε στους κάτοικους της εκτός από τον τουρισμό και άλλους τομείς απασχόλησης όπως τη δενδροκαλλιέργεια, την αλιεία, τη κτηνοτροφία, τη γεωργία, που συντέλεσαν στην οικονομική ανάπτυξη και πρόοδο της επαρχίας σε αξιοζήλευτο επίπεδο, ιδιαίτερα μετά το 1960.
Όλη αυτή η πρόοδος και η ευημερία τερματίστηκαν τον Ιούλιο του 1974, όταν ολόκληρη η επαρχία καταλήφθηκε από τα τούρκικα στρατεύματα εισβολής και οι κάτοικοι της εκτοπίστηκαν με τη βία και σκορπίστηκαν στη νότια Κύπρο, όπου δραστηριοποιήθηκαν, προόδευσαν και ξαναδημιούργησαν χωρίς όμως ποτέ , για 32 τώρα χρόνια να σταματήσουν να αγωνίζονται για τον τερματισμό της αδικίας και την επιστροφή τους στην αγαπημένη γη.
Η χορωδία «Η Φωνή της Κερύνειας» αποτελείται από πρόσφυγες από την πόλη και την επαρχία της Κερύνειας και φίλους της σκλαβωμένης γης μας, που κοινός πόθος και νοσταλγία τους είναι η επιστροφή στους σκλαβωμένους τόπους.. Μέσα από το αγωνιστικό τραγούδι προσπαθούν όλοι μαζί να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη για την κατεχόμενη πατρίδα και να ενισχύσουν τον αγώνα για ελευθερία και δικαίωση.
Η επαρχία της Κερύνειας αποτελεί μια ζωντανή απεικόνιση της ιστορίας της Κύπρου με τα αρχαιολογικά της μνημεία να αρχίζουν από τους προϊστορικούς χρόνους, τη νεολιθική περίοδο -συνοικισμός Βρυσί, κοντά στον Αγ. Επίκτητο, Τρουλλί, ανατολικά της Κερύνειας- την πρώτη εποχή του χαλκού- Βασίλεια, Νεκρόπολη των Βουνών, κοντά στο Πέλλαπαις- την περίοδο της άφιξης στην Κύπρο των Μυκηναΐων και την ίδρυση της Κερύνειας από τον Κηφέα και της Λάπηθου [Λάμπουσας] από τον Αγαπήνορα, μέχρι την περίοδο των Ρωμαίων και των Βυζαντινών με τα περίφημα κάστρα του Αγ. Ιλαρίωνα, της Καντάρας και του Βουφαβέντο και των Βενετών [κάστρο της Κερύνειας] και των Φράγκων[ Αβαείο του Πέλλαπαις]
Οι κάτοικοι της επαρχίας ήταν στην πλειοψηφία τους έλληνες. Από τα 45 χώρια της επαρχίας μόνο τα 7 κατοικούνταν από τουρκοκύπριους, 3 δε ήταν μαρωνίτικα.